Beklijvende boekvoorstelling van 'Zeven kruiswoorden' brengt spirituele zorg tot leven

Op 31 maart 2026 vond in de kapel van het historische Sint‑Baafshuis in Gent de tweede boekvoorstelling plaats van Zeven kruiswoorden. Verhalen uit de spirituele zorg. Een honderdtal aanwezigen verzamelden in de sfeervolle kapel, waar kaarslicht, treffende beelden, originele muziekstukken en getuigenissen uit de hedendaagse spirituele zorgpraktijk samen een bijzonder ingetogen en tegelijk krachtige avond vormden. Caritas Belgica, trotse partner en ondersteuner van zowel deze publicatie als dit evenement, blikt terug op een voorstelling die — net als het boek — kleur gaf aan de zeven kruiswoorden van Jezus.

Een boek dat niet om de werkelijkheid heen draait

De avond werd geopend door schrijver, dichter en performer Christophe Vekeman, die het voorwoord van het boek schreef en voorlas. Hij zette meteen de toon door te zeggen dat Zeven kruiswoorden “zo’n boek is dat het ware leven tot weerspiegeling wil brengen en de confrontatie met de lezer daarbij niet uit de weg gaat.” Maar ook omdat het aantoont dat “in elke gemiste kans een nieuwe kans schuilt.”

Het boek vertrekt vanuit de laatste woorden van Jezus aan het kruis en verweeft die met hedendaagse getuigenissen van pastores in de praktijk. Het resultaat is een rijk en toegankelijk reflectie- en belevingsboek, waarin verhalen, beelden, muziek en meditatie samenkomen. Zoals Vekeman het treffend verwoordde:

“Het windt er geen doekjes om, maar het geeft je tezelfdertijd vleugels.”

Muziek en ritueel als ademruimte en emotionele laag

Componist en muziektherapeut Jan Huylebroeck verbond de verschillende lezingen met eigen gecomponeerde pianomuziek. De muziek gaf de verhalen een extra emotionele laag en bood de aanwezigen momenten van verstilling. Bovendien zijn Huylebroeck’s composities in de vorm van QR-codes terug te vinden aan het einde van elk hoofdstuk in het boek.

Tussen de lezingen door creëerde voormalig zorgpastor Charlotte Vandenberghe enkele bezinningsmomenten, begeleid door de galm van een bel en later ook wierook. Rond een centraal beeld dat het lijden en de kwetsbaarheid van de mens weergaf, stak ze kaarsen aan. Dit symbolische ritueel gaf de avond een liturgisch karakter en nodigde de aanwezigen nogmaals uit tot stilte en reflectie.

Verhalen uit de kern van het leven

Doorheen de avond lazen verschillende coauteurs en betrokkenen fragmenten uit het boek. Elke De Greef — een van de hoofdauteurs en initiatiefnemers — deelde het verhaal van een patiënt die zijn leven lang worstelde met schuld en spijt, maar gaandeweg opnieuw perspectief vond. “Jezelf vergeven betekent geloven dat geen enkele mislukking definitief is, en dat geluk opnieuw om de hoek kan liggen”, is een zin die bleef nazinderen.

Ook de kwetsbaarheid van de functie van pastor kwam even aan bod. Zorgpastor Michèle Pieters noemde haar vak “de mooiste job die er is”, maar waarschuwde tegelijk dat die onder druk staat “omdat ze te klein wordt om te definiëren.”

De verhalen werden meermaals vergezeld door de gedichten en kunstwerken die het boek rijk is, zoals toegelicht door onder meer Hilde Van Parys en kunstenaar Luc Blomme.

Waar woorden tekortschieten

Een van de meest aangrijpende momenten van de avond was de getuigenis van voormalig pastor Hilde Van den Berghe, die op het ritme van natuurbeelden een van de zwaarste verhalen uit het boek bracht. Ze vertelde over de begeleiding van de ouders van de kleine Elias, een jongetje van tweeënhalf dat overleed aan complicaties van windpokken. De zaal luisterde in volledige stilte naar passages zoals: “Hier zijn geen woorden voor. Dit is zo oneerlijk, zo pijnlijk.”

Het ritueel van de liefdevolle handoplegging, de zegen en de laatste momenten van Elias lieten een diepe indruk na. Het was een tastbare illustratie van wat spirituele zorg betekent: nabij zijn waar woorden tekortschieten.

"Wat blijft, is de liefde"

Later op de avond bracht auteur en journalist Kelly Keasberry een persoonlijke reflectie over haar tijd als ziekenhuispastor. Ze herinnerde eraan hoe waardevol het is om zulke impactvolle verhalen te mogen ontvangen: “In alle ziekenhuiskamers liggen persoonlijke verhalen, werelden op zich. Werelden die pastores mogen leren kennen.” Keasberry benadrukte dan ook dat Zeven kruiswoorden slaagt in de missie om verhalen te bewaren die anders verloren dreigen te gaan.

Daarnaast stelde ze nog een fundamentele vraag: “Wat is de winst van een mens die zich gehoord voelt op het moment waarop het er het meest toe doet?”

Bert Lodewijckx — de andere hoofdauteur en initiatiefnemer — stond stil bij het levenseinde: “De kunst van het sterven is om te kunnen zeggen: het is goed geweest.” Samen met Keasberry maakte hij duidelijk dat liefde geldt als zowel het fundament als het laatste woord in dit boek. Liefde die loslaat, maar ook verbindt.

Slotwoord

Het slotwoord werd gebracht door Piet Vandevoorde, voorzitter van Caritas Hulpbetoon Vlaanderen. Hij bedankte de auteurs en alle medewerkers: “Dank om met zovelen woorden te zoeken voor wat zo moeilijk uit te leggen is.” Hij hoopt dat het boek mensen binnen en buiten de zorg mag inspireren. Vervolgens ontvingen alle aanwezige auteurs een auteursexemplaar.

Receptie en ontmoeting

De avond eindigde met een warme receptie. Bezoekers konden het boek kopen aan de Caritas-stand, waar ook een assortiment spiritwijzers beschikbaar was. Er werd nagepraat, gedeeld en geluisterd. En dat is precies wat het boek uitnodigt om te doen.

De eerste boekvoorstelling van Zeven kruiswoorden. Verhalen uit de spirituele zorg vond op 30 maart plaats in de kapel van Sint-Augustinus, de campus Wilrijk van ZAS – Ziekenhuis aan de Stroom in Antwerpen.